Nieuws

Ervaring Gyrostim

02/01/2011

De GyroStim Ik, Marga, las in het weekblad, dat er een openavond was van de Gyrostim, mijn belangstelling was gewekt. Ik heb Cerebrale Parese (CP), mijn leeftijd is bijna 49 jaar. Mijn functioneren ging achteruit. Dit, de GyroStim, was dus een mooie gelegenheid om te gaan die avond. Met veel belangstelling en veel antwoorden op vragen, zat ik daar en kreeg ik er een goed gevoel over. Dit is het! Dit is De Kans die ik grijpen moet, ging er door me heen, nog die zelfde avond heb ik een afspraak gemaakt. Wel was het zo, dat ik het filmpje op Youtube, erg eng vond, Er stond een link in het artikel, zelfs aan mijn eigen tafel spande mijn spieren zich bij het zien van de beelden, ook dat was een reden om te gaan kijken, hoe reageren mijn spieren als ik hem echt zie draaien?? Naar gelang de tijd dat ik daar zat, tijdens de demonstratie, de GyroStim draaide regelmatig, ontspande mijn spieren en werd het minder eng. Dat was een mooi signaal van mijn spieren! Na de intake, die heel veel bewustwording bracht, ben ik de week later in de GyroStim gaan zitten.

De 1e keer in de GyroStim: Eventjes was het toch eng, maar toen mijn spieren wisten wat er ging gebeuren, ontspande ze zich, zo van, we vinden het wel best. hihi. Ik werd daar toch wel erg blij van. Ik was op de goede plaats daar. Na een aantal protocollen werd ik weer uit de GyroStim gehesen, wat een luxe, in de wachtkamer moest ik wel even bijkomen van al de belevenissen en de toch wel inspanningen van mijn lichaam. Thuis gekomen, naar bed gegaan en geslapen, zoals het advies was. Na twee uurtjes opgestaan en toen lopen, dat ging in huis ietsje beter, maar erg onwennig, mijn lichaam vond het eng die verandering. Later op de dag toch nog eventjes voorzichtig een eindje gaan fietsen. Daar bij mijn fiets was de eerste echte openbaring van een verandering in mijn systeem. Ik kreeg zonder me te moeten forceren mijn linker voet in/op de trappers, ik heb trappers met een kapje, om te voorkomen dat mijn moeten er af schieten. Dat is na drie weken, nu nog zo. Erg fijn. Het los lopen in huis ging wel wat los, maar moeizaam, wel kreeg ik ontspanning tijdens het lopen in mijn schouders, dat kende ik niet, ook een vreemde gewaarwording. Ook daar dankbaar voor en ook dat bestaat nog steeds De 2e keer in de GyroStim: De protocollen zijn wat aangescherpt en weer doorloop ik die volgens mijn eigen spieren, zeer prettig, ondanks de moeilijkere protocollen. Ook rusten in de wachtkamer. En slapen thuis. Toen ontstond na het opstaan een nieuwe gewaarwording, mijn jojo, kan ik nu wel of niet los lopen, mijn lichaam wist het niet meer en dat was verwarrend. Elke keer was ik bedacht op het mezelf moeten vasthouden aan iets of te moeten aanstoten voor kontact en dan daar vanuit een reflex. Maar het maakte me erg blij, ondanks de verwarring, ik functioneerde al wat beter, in huis, iets meer al uit de rolstoel, meer lopen ook als oefeningetje. En zag het als het oppakken en het een plaatsje geven in mijn nieuwe systeem van worden, als het zo mag zijn. Buiten gaat nog niet los. De 3e keer in de GyroStim: Nou daar ging ik, koppeltje duiken, jemig, heftig hoor, en wat had ik het warm, het water stroomde, en o, wat was het vermoeiend, maar ook zo dankbaar was ik dat ik dat het mogen doen, zonder al te veel spanning in mijn spieren, het was normale spanning die ik voelde mooi hoor!!! Mijn rolstoel is maar 1 keer deze week achter de bank vandaan gekomen, tijdens de was ophangen buiten. Buiten los lopen is nog te veel gevraagd, lukt wel maar met angst en strak/robotachtig, maar heb het wel geprobeerd en het is gelukt zonder te vallen. In huis is het lopen al bijna ingedaald, vanzelfsprekend. Ook mijn schouders kan ik ontspannen tijdens het lopen nog steeds. Heel blij ben ik daar mee, ook mijn bewegingen van mijn benen, tijdens been oefeningen, die ik al had vanuit de fysio gaan gecoördineerder en makkelijker, ook mooi te ervaren. Op naar de 4e keer in de GyroStim: De protocollen worden zwaarder, dat merkt mijn lichaam ook heel goed, na de stoel, moet ik meer rusten, het herstel duurt langer, maar in positieve zin. Het kost mijn lichaam dus heel veel energie. Daartegen over staat dat de waardes ten goede veranderen, terwijl ik dat zelf heel anders ervaar op dat moment. De veranderingen zijn heel goed merkbaar en daar ben ik, de Stoel, deskundigheid van der Kuil en de lieve, goede zorg en nazorg van Tineke, dankbaar voor. De zorg van Tineke is van groot belang in het hele proces. Ik loop steeds meer met vertrouwen los in huis en buiten in de achtertuin, de angst om te lopen is verdwenen, en dat is ook wel een beetje eng, omdat mijn systeem heel veel angst heeft gekend om te lopen. Tot een paar weken geleden, durfde ik echt niet naar mijn schuur te lopen, los, een meter of 10. Bij dat idee, ineens naar de schuur te moeten boezemde mij vreselijke angst in zo erg dat mijn tuin eigenlijk van mij vervreemde, (ik kon er niet bij, zeg maar), ik nam mijn rolstoel of rollator. Even gauw, naar de andere kant van mijn tuin, was er niet bij. Vandaag: 10 augustus: Heb ik al lopende, bukkende, zonder angst, onkruid verwijderd tussen de voegen van mijn bestrating, o wat was ik blij, en wat doet dit goed voor mijn zelfvertrouwen. Wel is het moeilijk, iets wat ik niet kon, nu te gaan proberen, die drempels over, die zijn zo hoog! De achtertuin is nu gelukt, o, wat was dat eng, wel een paar keer gevallen ook hoor! DOEN, is toch echt het Motto, zoals van der Kuil mij vertelde Ik wil het drempel over om lopend, zonder hulpmiddel, naar mijn auto te komen, die zo'n 40 meter van mijn huis af staat, daarvoor heb ik nog even moed voor nodig. Ik heb het vertrouwen, dat, dat, me ook gaat lukken. Ook betrap ik mezelf er regelmatig op, dat veel dingen iets sneller gaan, zoals het lopen, het opstaan van de stoel, mijn bewegingen als ik dingen pakken wil. Tot zover, weer even, na 6 keer in de GyroStim: Groetjes van Marga

« Terug naar overzicht